ديگر گفتار بنده توضيح واضح خواهد بود و مفيد فايده نيست و بعلاوه چنانچه بنده بخواهم در زهد و ورع و ساير خصوصيّات ايشان بنگارم خود را بين المحذورين ميبينم چون از جهة اينكه پسر ايشان هستم ممكن است گفتارم را وقعى ننهند و حمل بر اغراق‌گوئى كنند و بگويند مقتضاى ابّوت و بنوّت چنين است . و از اينطرف در كتمان كردن او هم ممكن است تقصير كرده باشم و اداء حقّى از حقوق ايشانرا نكرده باشم ، ولى بنده بخاطر انجام وظيفه محوّله مجبورم در حدّ اطلاعات خود دربارهء ايشان مطالبى بنويسم و براى دفع محذور در اوّل اختصار ميكنم در حالات ايشان بر آنچه از زمان تميز خود به بعد از ايشان مشاهده نمودم و خود را مانند يك اجنبى بيطرف كه فقط شاهد و ناظر بوده فرض كرده مشاهدات خود را بدون افراط و مبالغه گوئى مينگارم . گفتگو در خصوصيّات و حالات ايشان از دو جهة است